چکـــــــــــاوک شکـــــــــــسته پر

به صلیب صدا با جرم گفتن ...

sogh00t — Wed, 24 Jan 2007 17:48:18 GMT

متولد شد تا از غم مردم سخن گوید!

داریوش روز دوشنبه ساعت ۱.۴۸ بامداد در تاریخ ۱۵بهمن سال ۱۳۲۹

در شهر تهران چشم به دنیا گشود شاید بهتره بگیم متولد شد تا از

غم مردم سخن گوید که غم خود هم به آن اضافه شد !

اسم اصلی داریوش علی اکبر اقبالی بوده که به درخواست عمویش

از این اسم به داریوش تغییر کرد !

پدرش محمود اقبالی اهل آذربایجان بود و به همین خاطر داریوش دوران

کودکی خود را در شهر میانه یعنی زادگاه پدر و مادرش گذرانید .

اولین بار وی در ۹ سالگی در مدرسه شهر آرا بمناسبت جشنی به

روی صحنه رفت که این امر سبب گردید داریوش گرایش بیشتری نسبت

به خوانندگی پیدا کند .

داریوش در ۱۴ سالگی در نزد یکی از عکاس های شهر تبریز به نام

عکاسی لاله مشغول بکار شد ولی بعد از مدتی که با شخصیتی بنام

حسن خیاط باشی آشنا شد حرفه ی عکاسی را رها کرد و بصورت

رسمی در سال ۱۳۴۹ به دنیای موسیقی پیوست و چندی نگذشت وی

با آهنگ به من نگو دوستت دارم در قلب مردم جای گرفت .

در کارنامه ی ۳۶ ساله داریوش بیش از ۲۲۰ آهنگ ثبت شده و ایفای

نقش در سه فیلم یاران و بادام های تلخ و فریاد زیر آب تجربه سینمایی

او می باشد .

از سال ۲۰۰۰ داریوش فعالیت های خود را گسترده تر کرد و به حمایت از

هموطنان دردمندش که از بیماری اعتیاد رنج می برند بنیادی به نام آینه را

تاسیس کرد .

هر چند داریوش از سرزمینش دور است ولی موسیقی او یاد آور این است

که با پشت کار و همبستگی و عشق و ایمان می شود دوباره وطن را ساخت

اگرچه با استخوان خویش !!!

با خون آن دلیران آسان وضو گرفتیم ...

sogh00t — Mon, 15 Jan 2007 10:37:37 GMT

ای خالق خلق رهنمایی بفرست

ای رازق رزق ره گشایی بفرست

کار من بیچاره گره در گره است

لطفی بکن و رهنمایی بفرست

داریـــــــــــوش همیشه داریــــــــــــــوش!

sogh00t — Tue, 02 Jan 2007 15:42:18 GMT

آمار نظر دهی انتخاب بهترین خواننده که از ۹۵۷ نفر

در شهر تبریز که با تلاش دوستان به اتمام رسید

به شرح زیل می باشد :

۱.هایده ۸۳۱ رای

۲.داریوش ۸۱۹ رای

۳.گلپایگانی ۷۹۲ رای

۴.ستار ۶۰۱ رای

۵.ابی ۵۷۶ رای

۶.حمیرا ۵۷۳ رای

۷.فریدون فروغی ۴۸۸ رای

این آمارگیری فقط از میان ۷ خواننده ی بالا که مشاهده میکنید انجام شده

و این کار صرفا بخاطر بزرگ مرد داریوش انجام شدو همانطور که می بینیم

داریوش بعد از زنده یاد هایده بیشترین نظر را به خود اختصاص داده و ضمنا

این آمار از ۹۵۷ نفر انجام شده است و توجه داشته باشید که هر یک از

افراد از خواننده های انتخاب شده چند نفر رو انتخاب کردند !

وقتی هر سایه کسی بود واسه بردنم به ظلمت

sogh00t — Sat, 30 Dec 2006 15:43:18 GMT

zendo0ni2000@yahoo.com

تو روزنهء نوری درخانهء ظلمت پوش
ديباچهء آوازی برمتن شبِ خاموش
چيزی به من از باران چيزی به من از پرواز
چيزی به من از گريه چيزی به من از آواز
می بخشی و می خوابی بر بستری ازاعجاز
می مانم و می رويم درسنگرِ يک آغوش
بر متن شب خاموش.

شب حوصله می سوزد وقتی که تو درخوابی
ظلمت همهء دنياست وقتی تو نمی تابی
تنديسهء تنها ئی درخوابی و زيبا ئی
مهتابی و بر پيکر دوری و همينجائی
درخانهء ظلمت پوش
توروزنه نوری

چيزی به من از باران چيزی به من از پرواز
چيزی به من از گريه چيزی به من از آواز
می بخشی و می خوابی بر بستری ازاعجاز
می مانم و می رويم درسنگرِ يک آغوش
بر متن شب خاموش

تو روزنهء نوری درخانهء ظلمت پوش
ديباچهء آوازی برمتن شبِ خاموش
درسنگرِ يک آغوش
www.sogh00t.blogfa.com

کو خنجر تیزی که کنم پاره دلم را از بهر رفیقی که صفت داشته باشد ...

sogh00t — Mon, 25 Dec 2006 09:59:33 GMT

طاقت من طاقت دل طاقت سنگ است
غزل پريده رنگ است دل ترانه تنگ است
نه در زمين نه در زمان جاي درنگ است
بيا كه وقت تنگ است مرا حوصله تنگ است
مرا حوصله تنگ است
هر كسي همنفسم شد دست آخر قفسم شد
من ساده به خيالم كه همه كار و كسم شد
اون كه عاشقانه خنديد خنده‌هاي من رو دزديد
پشت پلك مهربوني خواب يك توطئه مي‌ديد
رسيده‌ام به ناكجا خسته از اين حال و هوا
حديث تن نيست مرا طاقت من نيست
مرا طاقت من نيست مرا طاقت من نيست
نه در زمين نه در زمان جاي درنگ است
بيا كه وقت تنگ است مرا حوصله تنگ است
مرا حوصله تنگ است
هر كسي همنفسم شد دست آخر قفسم شد
من ساده به خيالم كه همه كار و كسم شد
اون كه عاشقانه خنديد خنده‌هاي من رو دزديد
پشت پلك مهربوني خواب يك توطئه مي‌ديد
رسيده‌ام به ناكجا خسته از اين حال و هوا
حديث تن نيست مرا طاقت من نيست
مرا طاقت من نيست مرا طاقت من نيست
طاقت من طاقت دل طاقت سنگ است
دل ترانه تنگ است غزل پريده رنگ است
نه در زمين نه در زمان جاي درنگ است
بيا كه وقت تنگ است مرا حوصله تنگ است
مرا حوصله تنگ است

خوشا مردن . خوشا از عاشقی مردن !

sogh00t — Tue, 19 Dec 2006 11:28:18 GMT

گلایه
برای گفتن من ، شعر هم به گِل مانده
نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده
صدا که مرهم فریاد بود زخم را
به پیش زخم عظیم دلم خجل مانده
از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست
گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هر لحظه جز این دسته مرا مشغله ای نیست
دیری است که از خانه خرابان جهانم
بر سقف فرو ریخته ام چلچله ای نیست
در حسرت دیدار تو آواره ترینم
هر چند که تا منزل تو فاصله ای نیست
روبروی تو کیم من ؟ یه اسیر سرسپرده
چهره تکیده ای که تو غبار آینه مرده
من برای تو چی هستم ؟ کوه تنهای تحمل
بین ما پل عذابه ، منه خسته پایه ي پل
ای که نزدیکی مثلِ من ، به من اما خیلی دوری
خوب نگام کن تا ببینی چهره درد و صبوری
کاشکی میشد تا بدونی من برای تو چی هستم
از تو بیش از همه دنیا ، از خودم بیش از تو خستم
ببین که خستم ، غروره سنگم اما شکستم
کاشکی از عصای دستم یا که از پشت شکستم
تو بخونی تا بدونی از خودم بیش از تو خستم
ببین که خستم ، تنها غروره عصای دستم
از عذاب با تو بودن در سکوت خود خرابم
نه صبورم و نه عاشق ، من تجسم عذابم
تو سراپا بی خیالی ، من همه تحملِ درد
تو نفهمیدی چه دردی زانوی خستمو تا کرد
زیر بار با تو بودن ، یه ستون نیمه جونم
اینکه اسمش زندگی نیست ، جون به لبهام میرسونم
هیچی جز شعر شکستن قصه ي فردای من نیست
این ترانه ي زواله ، این صدا ، صدای من نیست
ببین که خستم تنها غروره ، عصای دستم

zendo0ni2000@yahoo.com

وقتی شب,شب سفر بود...

sogh00t — Mon, 18 Dec 2006 10:41:37 GMT

چشم من

چشم من بیا منو یاری بکن گونه هام خشکیده شد کاری بکن

غیر گریه مگه کاری میشه کرد کاری از ما نمی یاد زاری بکن

اونکه رفته دیگه هیچ وقت نمی یاد تا قیامت دل من گریه می خواد

هر چی دریا رو زمین داره خدا با تموم ابرای آسمون ها

کاشکی میداد همه رو به چشم من تا چشام به حال من گریه کنن

سرنوشت چشاش کوره نمی بینه زخم خنجرش می مونه رو سینه

حالا که گریه دوای دردمه چرا چشمام اشکشو کم می یاره

اونکه رفته دیگه هیچ وقت نمی یاد تا قیامت دل من گریه می خواد

خورشید روشن ما رو دزدیدند زیر اون ابرای سنگی کشیدن

لب بسته سینه ی غرق به خون قصه موندن آدم همینه

اونکه رفته دیگه هیچ وقت نمی یاد تا قیامت دل من گریه می خواد

***

به کجا چنین شتابان؟!

گون از نسیم پرسید دل من گرفته زین جا هوس سفر نداری ز غبار این بیابان

همه آرزویم اما چه کنم که بسته پایم

به کجا چنین شتابان

به هر آن کجا که باشد به جز این سراسرایم

سفرت به خیر اما تو و دوستی خدارا

چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی

به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را ...

رهگذار عمر سیری در دیاری روشن و تاریک ...

sogh00t — Sat, 16 Dec 2006 17:51:18 GMT

sogh00t — Sun, 10 Dec 2006 15:56:18 GMT

دل من دیگه خطا نکن با غریبه ها وفا نکن

زندگی رو باختی دل من مردم رو شناختی دل من

تا به کی سراپا حقیقتی تا به کی خراب محبتی

همنشین این اون شدی خسته و پریشون شدی

دشت بخت تو کویر شده مرغ آرزوت اسیر شده

روبروت سراب پشت سر خراب

ساکت و صبوری دل من مثل بوف کور این دل من

sogh00t — Mon, 20 Nov 2006 14:57:05 GMT

بی تو دنیا بر سرم آوار شد

بین ما هر پنجره دیوار شد

درد ما در بودن ما ریشه داشت

رفتن و مردن علاج کار شد

آنکه اول نوش دارو می نمود

عاقبت بر لب ما زهر نیش مار شد

عاقبت با حیله ی سوداگران

عشق هم کالای هر بازار شد

آب یکجا مانده ام دیا کجاست

مردم از بس زندگی تکرار شد